Op onze vraag ‘Wie is Lou Antonis?’ antwoordt haar oudste zoon Michel Schoeters meteen heel treffend: “Wij zijn officieel zaakvoerders, maar mijn mama is de leading lady en het gezicht van Reizen Schoeters. Zij is nog altijd de hoofdaandeelhouder, wij zijn supporting elitetroepen”. Lou Antonis (79) is zelf nog heel actief en aanwezig in haar reiskantoor. “Maar als ik straks tachtig word, ga ik toch iets meer tijd nemen voor mezelf,” stelt ze. Verslag van een memorabele ontmoeting.
Reizen Schoeters in hartje Schilde is een lokaal instituut: kort na de Tweede Wereldoorlog gestart als taxibedrijf, later uitgebreid naar een autocarbedrijf en in de beginjaren 1970 aangevuld met een reisbureau. “Dat was de tijd dat de btw werd ingevoerd in België, maar ook van 4 dagen prospecteren om het parcours voor onze bussen naar Lourdes en later de rest van Europa uit te stippelen, zelf hotels contacteren, ticketten klaarmaken enzovoort. Onze chauffeurs waren fier op de manual in A3-formaat die wij klaarstoomden. Maar ook voor ons was dat een plezante tijd, we waren in zekere zin pioniers die onze mensen leerden reizen,” vertelt Lou Antonis. Die eerste reizigers waren in eerste instantie gepensioneerden, verenigingen ook -het individuele toerisme is van latere datum, klinkt het.
De jaren 1970 waren ook het decennium waarin het fenomeen touroperator is opgedoken, met Sunsnacks, Sunair en later Jetair als grote namen. “Wij hebben hier nog avonden georganiseerd waar die touroperators hun nieuwste producten en bestemmingen mochten komen voorstellen, al dan niet afgesloten met een tombola. Maar dat waren avonden waarbij wij met onze bussen mensen en publiek gingen ophalen, van Kontich tot Turnhout, hè!”
En het is ook de periode dat Lou Antonis, na haar intrede in de zaak in 1969, even later als jonge moeder en sinds 1974 als zaakvoerster, twee jaar lang en tweemaal per week naar Brussel trok -om in avondlessen een diploma ‘Patroonsbekwaamheid voor het beroep van reisagent’ te halen. “Ik heb dat getuigschrift in 1977 behaald, met 77%”, vertelt ze met pretoogjes. Net zoals ze zich herinnert “dat we nu spreken over de vervrouwelijking van beroepen, ook in de reissector. Maar toen was dat nog echt een mannenwereld, hoor.”
Tussen hotelbezoek en vliegervaring(en)
De intrede van touroperators en het chartertoerisme luidde een andere periode in. Michel Schoeters: “Ik herinner me dat wij als kind telkens naar andere, onbekende bestemmingen op vakantie gingen en daar toch flink wat tijd spendeerden aan hotelbezoeken.” Dat klopt, beaamt mama Lou met een glimlach. “Bij het bezoek aan Gran Botánico op Tenerife bijvoorbeeld mochten de kinderen mee op kamerinspectie. Aan het buffet kozen ze asperges en exquise lekkernijen, tot verwondering van de hoteldirecteur. Dat was wel grappig.”
En over vliegtuigreizen gesproken: “ik ben in 1951 met mijn broertje als onbegeleide minderjarige op het vliegtuig gezet in Brussel. Mijn mama was toen net bevallen van een tweeling en mijn grootouders, die toen in Nice overwinterden, hadden gezegd: ‘Stuur ze maar op, wij vangen ze wel op.’ Dát was mijn eerste vliegervaring.”
Intussen is haar aantal vlieg- en andere reiservaringen niet meer op enkele handen te tellen.
Lou Antonis: “Hoeveel landen ik al bezocht heb? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Maar als je mij vraagt naar mooie herinneringen, dan zijn dat er veel. Halong Bay bijvoorbeeld, vooral als de mist een mysterieuze sluier over de baai drappeert. De Galapagos ook, mede omdat ik, terwijl ik de pinguïns stond te fotograferen in het water, vergeten was dat de zon door het water brandt. Mijn voeten hebben het geweten… Sri Lanka reken ik graag tot mijn favorietjes, net zoals ik Amerika charme toedicht -maar ik was toch blij dat ik in ons land woon. Het Verre Oosten ook, Japan, China. Ik had me dat laatste land zo anders voorgesteld. Ik heb hier Chinees porselein, dan verwacht je toch de nodige verfijning. Maar die eerste keer zag ik een varken onder een snelbinder achterop een fiets, mensen in Maopakjes! Maar dat terracotaleger was wel wauw. Ook de hotels daar: alles is er, hoor, maar als je dat vergelijkt met Thailand, Sri Lanka of Vietnam, da’s toch nog wat anders. Of Zuid-Afrika: ik was er initieel niet zo toe aangetrokken, maar de safari’s zijn me 100% meegevallen.”
Iets meer tijd voor mezelf…
“In Zuid-Amerika zijn er nog wel wat gaten. En ik wil graag nog wat cruises doen, rond Japan bijvoorbeeld.” Die plannen kunnen misschien binnen afzienbare tijd aan bod komen, want “ik heb me voorgenomen: als ik straks 80 word, ga ik toch iets meer tijd voor mezelf nemen,” krijg ik te horen. Momenteel werkt ze nog viervijfde!
Zoonlief vult aan: “We zeggen geregeld dat de mama best wat meer tijd voor haarzelf mag nemen. Maar je moet weten: zij en wij komen uit een familie van Kempense zelfstandigen waar opgeven en half werk niet in het woordenboek staat, waar verantwoordelijkheid nemen en serviceminded zijn als het ware ingebakken zitten in het DNA. Ik ben ook trots op mijn grootouders dat zij het potentieel van hun schoondochter als zakenvrouw hebben erkend en dat zij de kans heeft gekregen om dit bedrijf te leiden en uit te bouwen. Dat verdient groot respect. Mama is niet iemand die de schijnwerpers opzoekt. Maar ze verdient dat beslist wel.”
Wederzijds respect
Het is de hoogste tijd om de leading lady zelf te laten terugblikken op haar beroep en de evolutie van het metier van reisagent. “Eertijds was er veel collegialiteit en respect tussen reisagenten en touroperators. Ik herinner me nog goed dat wij bij wijlen vader Brackx ontboden werden toen de verkoop aan TUI rond was. En kijk, hier is nog een kerstkaart van Rudolf Van Moerkerke.” Maar evenzeer herinnert ze zich dat een van die tenoren haar vroeg of ze bezig was met luchthavenvervoer. “Ik dacht er nog niet aan,” klinkt het plots vol vuur. “Wij hebben iedereen altijd met respect benaderd en behandeld, dan is wederzijds respect wel het minimum.”
De dood van de reisagent is al meermaals voorspeld. Lou Antonis stelt zonder aarzeling: “Ik zeg wel eens tegen klanten: ‘Als jullie om de reisdocumenten komen, zal ik hier zeker nog zitten.’ Ik wil maar zeggen: wij kiezen liever voor kwaliteit en de lange termijn dan te gaan voor snel geldgewin. Daarom bieden wij geen Ryanair aan, daar kunnen we de kwaliteit niet garanderen en dat draagt ook niet bij aan onze toekomst. Wij werken met een breed gamma, maar wel een selectie, aan touroperators die we kennen en die weten hoe wij werken. En ik durf zonder schroom zeggen dat we daar in de bovenste schuif liggen.” Michel Schoeters vult aan: “Evenzeer erkennen en weten we dat het web deel van de markt is. Maar dat is niet onze corebusiness.”
Wat betekent dat voor nieuwe initiatieven/touroperators? maken zij geen kans bij jullie?
“Respect en trouw geldt ook naar onze partners-touroperators. We hebben bestemmingsspecialisten en niche-to’s waar we al lang mee samenwerken, die gooien we niet zomaar overboord. Nee, ik wil weten wie eventuele nieuwkomers zijn, wie er achterzit. Er zijn er al velen langsgekomen die intussen verdwenen zijn, wij zijn er nog altijd, hè. En sowieso, wij gaan geen offertes vragen bij vijf to’s. De meeste to’s weten dat onze vraag om een offerte een heel grote kans maakt dat die wordt omgezet in een effectieve boeking,” aldus de leading lady.
Veel repeaters
Eén plus één resulteert in een hoog aantal repeaterklanten bij Reizen Schoeters. Uit de cijfers blijkt dat 70 procent van de klanten die in 2025 bij ons geboekt hebben dat ook in 2024 deden, krijg ik te horen. “Op dat vlak scoren we wel hoog.”
Het gros van ons kliënteel komt uit de buurt, maar we merken wel dat kinderen van klanten, zelfs als ze verhuizen, terug naar ons komen om te boeken, weet de zaakvoerder. “Shoppers zien we niet veel, maar om dat fenomeen de pas af te snijden, gaan we voor nieuwe klanten werken met een servicefee -die ze uiteraard in mindering krijgen bij een effectieve boeking,” geeft ze aan.
“Klanten weten dat ze hier geholpen worden, ook via het noodnummer,” wijst ze op haar gsm. “Ook als ze met een vraag binnenkomen, merken ze heel snel hoezeer Ingrid en ikzelf als team op mekaar ingespeeld zijn en hoe wij met onze productkennis en kennis van bestemmingen een bevredigend antwoord op hun vraag proberen mee te geven. Het feit dat je als reisagent ergens geweest bent, is voor klanten vaak al een geruststelling én extra steuntje om er zelf ook naartoe te durven gaan.” Zorg, vertrouwen, service, ervaring –“het gaat om zoveel meer dan zomaar een reisje verkopen,” concludeert Lou Antonis.
Overigens, wat die ervaring betreft: die is bij Reizen Schoeters in overvloed aanwezig: Lou heeft intussen 57 jaar op de teller, haar collega Ingrid 36 jaar, waarvan 23 in dit reiskantoor!
Raad?
Met zoveel ervaring is Lou Antonis beslist goed geplaatst om jonge mensen warm te maken voor wat wel eens de mooiste job ter wereld genoemd wordt. “Ik kan alleen maar zeggen: pik zoveel mogelijk opleidingen, webinars enzomeer mee, leer zoveel mogelijk. Maar zorg ook dat je goed met een computer kan werken.”
Lou Antonis denkt spontaan terug aan de tijd dat ze een AS 400 van IBM in huis hadden: “We spreken over de late jaren 1980. Zo’n toestellen hadden ze bij Carlson Wagonlits, dat zijn de grote jongens hè. Een klant -computerspecialist is dat hier toen komen bewonderen. Die schrok toen hij merkte dat we 75% van de capaciteit gebruikten. Maar we hadden daarop een hele module voor onze bussen gebouwd.” En meteen springt ze naar vandaag: “Ik ben nog altijd nieuwsgierig, bijvoorbeeld ook naar AI. Ik ben onlangs een opleiding daarover gaan volgen op de Hogeschool Antwerpen. Veel jonge collega’s keken een beetje meewarig, ‘wat komt die hier doen?’, maar zo’n zaken vind ik net interessant.”
Lou Antonis is bovendien het type dat alles, van contracten tot documenten, conscientieus naleest. “Ik haal er nog geregeld fouten uit. Zijn mensen nonchalanter, komt het door de werkdruk? Ik weet het niet.”
Het ontlokt mijn gesprekspartner een bedenking over ‘de jeugd van tegenwoordig’. “Spraken ze vroeger ook niet zo over ons? Wij waren eertijds misschien iets te weinig bezig met onze work-life balance. Hebben jongeren vandaag gelijk of ongelijk als ze daar anders mee omgaan, ik weet het niet. Wat ik wel zeker weet: jongeren houden ons alert en scherp, dat is ook belangrijk. En even belangrijk: een warm nest is heel veel waard. Ikzelf weet me gezegend met twee schatten van zonen, Michel als accountmanager in de IT-sector, Christophe als Finance and Administration manager bij Emirates. Ze werken allebei keihard, maar ze spelen hier ook een belangrijke rol achter de schermen.”
Eerste vrouwelijke Tone-laureaat
In een zo rijkgevulde carrière als die van Lou Antonis duiken om de haverklap anekdotes en verwijzingen op naar belangrijke evenementen of mijlpalen in haar leven. “Ik was op bepaald moment te laat op een vergadering van het jonge Travelcoop. Bleek dat mijn collega’s mij intussen tot de volgende voorzitter hadden verkozen! Of op het VVR-congres in Phuket kondigde oud-voorzitter Antoon Van Eeckhout aan dat de Tone-award naar een oudere dame zou gaan -tot hij plots mij naar voren riep. Zo werd ik de eerste vrouwelijke laureaat voor den Tone!” De verbazing jaren na dato is nog steeds op Lou Antonis’ gezicht af te lezen. Maar het zware bronzen beeld staat wel prominent ten kantore in Schilde.
“Een tijdje later werd ik ‘vriendelijk’ verzocht, om mij kandidaat te stellen voor de raad van bestuur van de VVR -sinds 2018 ben ik ere-bestuurder van die raad van Bestuur. En ik heb ook in de adviesraad gezeteld, in verband met de vergunningen voor onze sector-beroepscommissie van de reisbureaus, tot deze afgeschaft werd,” stipt ze aan.
Michel Schoeters: “Mijn mama is te bescheiden. Toen jullie vraag binnenkwam voor dit interview vond ze dat niet echt nodig. Terwijl wij van mening waren dat haar verhaal beslist de moeite waard was om verteld te worden.”
Het slotwoord is voor de protagoniste van dit verhaal. Wat vond Lou Antonis zelf van dit gesprek? “Ik stond inderdaad niet te springen om in de schijnwerpers te staan. Maar het was uiteindelijk een heel aangenaam gesprek, dank je.”
Het genoegen was geheel wederzijds! En of Lou na haar 80e verjaardag echt meer tijd voor zichzelf zal nemen… dat wachten we nog af! (EB)
